รีวิวอัลบั้ม Fontaines D.C. - Dopamine Chamber ความงดงามของโลกดิสโทเปีย

ความโด่งดังของ Fontaines D.C. ตอนนี้ต้องบอกว่าหยุดไม่อยู่จริงๆ โดยเฉพาะตั้งแต่ยุคอัลบั้ม Romance ที่วงปรับซาวด์ให้ร่วมสมัยขึ้น ภาพลักษณ์ก็เปลี่ยนไป จากวงไอริชที่ดูลึกลับน่าค้นหา กลายเป็นวงที่เล่นกับสีสันฉูดฉาด ทั้งคอสตูมและอาร์ตเวิร์กที่ดึงดูดสายตาสุดๆ

มาถึงอัลบั้ม Dopamine Chamber วงเดินในทิศทางนี้อย่างเต็มตัว ก้าวออกจากที่ยึดกีตาร์แบบงานยุคแรก หรือความเป็นโพสต์พังก์ ไปสู่ซาวด์ที่เย็นชา แปลกประหลาด และเต็มไปด้วยเสียงสังเคราะห์มากขึ้น

ซิงเกิล “Marianne” อาจไม่ใช่เพลงที่ฟังแล้วติดหูทันทีแบบ “Starburster” แต่ยิ่งฟังซ้ำก็ยิ่งชอบขึ้นเรื่อยๆ ส่วน “Tongue” ฟังครั้งแรกแล้วเซอร์ไพรส์กับความสับสนของดนตรีและเสียงสังเคราะห์ แต่ฟังไปสองสามรอบก็ชอบ เพลงชุดนี้อาจไม่ติดหูตั้งแต่แรกฟัง แต่ขอแค่ให้เวลามันเพียงเล็กน้อยก็พอ

ส่วนตัวชอบเพลง “Japan” ที่เนื้อหาพูดถึงความสัมพันธ์ทั้งเศร้าและตลกร้าย แต่ดนตรีกลับงดงาม น่าจะกลายเป็นเพลงโปรดของใครหลายคนได้ไม่ยาก

อัลบั้มนี้ยังได้ Rosalía มาร่วมฟีทในเพลง “Where Is Gone?” ที่เรียบเรียงได้ขนลุก โดยเฉพาะภาคเครื่องสายที่ชวนนึกถึงธีมเจมส์ บอนด์ ตรงนี้เชื่อว่า James Ford โปรดิวเซอร์ของอัลบั้มต้องมีบทบาทไม่น้อย เพราะเครื่องสายเป็นงานที่เขาเข้ามือมากๆ

ภาพรวมของเพลงอื่นๆ ในอัลบั้มมีโทนหม่นแบบโลกดิสโทเปีย ชวนให้นึกถึงวงต่างยุคสมัยอย่าง The Cure และ Depeche Mode ที่ทำเพลงดาร์ก แต่เปลี่ยนเรื่องราวหดหู่ให้สวยงามดั่งบทกวี

จุดที่ Fontaines D.C. ทำได้ดีกว่าชุดก่อนๆ คือการเซ็ตบรรยากาศทั้งอัลบั้มให้อยู่ในมู้ดเดียวกัน ตั้งแต่เพลงเปิด “Six Shot Morning” ที่ชวนอึดอัดตั้งแต่อินโทร และบรรยากาศแบบนี้ก็แทรกซึมอยู่ในเพลงอื่นๆ เป็นระยะ

หากมองย้อนจากอัลบั้มแรกมาถึง Dopamine Chamber ซาวด์แทบจะต่างกันอย่างสุดขั้ว ก็อาจมีทั้งคนที่ถูกใจและไม่ถูกใจ แต่ที่ปฏิเสธไม่ได้คือ พวกเขากำลังก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในวงดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคของเรา และ Dopamine Chamber คือหลักฐานว่า ยิ่งพวกเขาดังขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งกล้าเสี่ยงมากขึ้นเท่านั้น

คะแนน: 4.5/5

รีวิวโดย: เสพย์สากล